Stadswandeling zonder doel: zo word je een flâneur
Flâneur
Someone who walks around not doing anything in particular but watching people and society.
“She walks around with her camera, a flaneur with a keen eye.”
— Cambridge Dictionary
Op je gemakje dwalen door de straten van de stad en kijken wat je tegenkomt. Durven ontdekken zonder doel. De tijd een beetje vergeten. Een aantal jaar geleden voelde zo’n vrij bestaan voor mij nog behoorlijk ver weg— zo niet onhaalbaar.
Altijd leefde ik op de klok. Ik ging van activiteit naar activiteit en dacht dat ik daarmee goed bezig was. Maar door mijn volgepropte agenda vergat ik simpelweg om te genieten. Pas na een lang proces van vallen en opstaan, viel het kwartje dat ik toch écht structureel meer rust en ruimte in mijn leven nodig had. Wat daarbij hielp, was om mezelf door de ogen van mijn stad te bekijken.
Ik heb het geluk in de mooie historische stad Leiden te wonen. Je denkt misschien dat ik dan wel een trotse Leidenaar zal zijn, maar eigenlijk nam ik haar lange tijd voor lief. Ik zag de stad vooral functioneel, met handige fietspaden, fijne winkels en café’s. ‘Misschien zou het leuk zijn om een keer zo’n hofjeswandeling te doen’, dacht ik. ‘Als ik daar ooit tijd voor heb.’
Toch begon het gebrek aan aandacht dat ik aan mijn stad besteedde, steeds meer aan me te knagen. Als ik weer eens ergens doelgericht naartoe sjeesde, was het bijna alsof ik de stad hoorde denken:
‘Wat ben je toch steeds aan het haasten? Ik besta al eeuwenlang en heb nog nooit haast gehad. Stap eens af, sta eens stil. Kijk eens naar boven, naar de gevels. Kijk eens verder, om het hoekje. Wil je niet zien hoe mooi ik ben?’
Ik moest Leiden gelijk geven— ik deed haar geen recht. Daar wilde ik verandering in brengen. Ik wilde het daadwerkelijk waard zijn om haar inwoner te zijn. Ik wilde de stad niet alleen vluchtig bekijken, maar haar ook echt leren zien. Dus besloot ik te gaan oefenen met wandelen zonder doel.
Oefening baart kunst en inmiddels durf ik mezelf een ware flâneur te noemen. Dwalen door Leidse straten, parken en steegjes is een belangrijk onderdeel van mijn leven geworden. Tijdens mijn ontdekkingstochten in de stad voel ik me rijk, terwijl ik niet persé iets koop. Er is zoveel moois, zoveel historie, zoveel te zien aan prachtige details en verrassende elementen, die me maar blijven inspireren.
En het is vooral zo simpel: ik zet mijn fiets op een plek die er leuk uitziet en begin gewoon te lopen. Puur op intuïtie. ‘Ik zie wel waar ik uitkom’, denk ik dan. Een gedachte die ik eerder nauwelijks toeliet.
Soms maak ik foto’s. Soms schets ik een geveltje. Soms loop ik een hofje in om even te mijmeren op een bankje. Soms schrijf ik een gedicht aan de waterkant. Maar meestal doe ik vooral even niets.