Intro: Parisienne aan Zee

Help. Ik ga het doen. Schrijven— dit keer niet anoniem. Gedachten op papier zetten doe ik wel vaker, maar bijna nooit en plein publique. En zeker niet onder mijn eigen naam. Waarom nu dan wel?

Allereerst omdat mijn hoofd bruist van ideeën. Ik moet ze ergens kwijt en schrijven is een fijne uitlaatklep. Daarnaast heb ik meer dan ooit de drang om mijn ontdekkingen van de afgelopen jaren te delen.

Al mijn hele leven probeer ik deze vraag te beantwoorden: hoe kan ik van betekenis zijn? Inmiddels weet ik dat het vooral te maken heeft met creativiteit, loslaten, plezier maken, moed tonen en mezelf laten zien. Maar niet alleen daarmee. Het heeft waarschijnlijk nog het meest te maken met durven falen, emotionele kwetsbaarheid en het omarmen van gekunstel, gepruts en gedoe.

Dat is een jammerlijke conclusie voor een perfectionist zoals ik. Het liefst hou ik namelijk alles onder controle. Kleur ik netjes binnen de lijntjes. Heb ik een routekaart van het leven in handen, die ik van begin tot eind kan volgen. Van A naar Beter, zonder kleerscheuren.

Maar ja, zoals Vincent Van Gogh ooit sprak:

“Normaal zijn is als een geplaveide weg: het loopt comfortabel, maar er groeien geen bloemen.”

En ik wil nou juist wèl dat leven vol bloemen. Ik wil ten volle leven. Een leven van liefde, kunst, muziek, plezier, schoonheid en humor. Ik wil dansen in de regen. Struinen door de straten. Samen hangen op een barkruk in een jazzcafé. Huilen van het lachen en lachen van het huilen als het leven tegenzit.

Ik denk dat dit de reden is waarom Parijs mij zo aantrekt. De schoonheid van de stad en de nonchalante levenskunst van de Parijzenaar inspireert en maakt iets in me los.

In deze blog deel ik mijn dappere pogingen om wat meer als een Parisienne te leven. Gewoon in mijn eigen volstrekt normale Nederlandse stadje Leiden. Waar het bijna altijd waait en bakfietsen voorbijrazen.

Veel leesplezier!